Otis van de Woestijne is gefascineerd door de relaties die mensen hebben met spullen; het groeiende materialisme dat ruimte inneemt van de ideologische wereld; de absurditeit van de etalagemaatschappij. Hij verzamelt beeldfragmenten die zijn aandacht trekken. Deze losse twee- en driedimensionale fragmenten van spullen, situaties en mensen verbindt hij aan elkaar. Zo bouwt hij als het ware nieuwe werelden, scenes en contexten, die hij vervolgens op associatieve en intuïtieve wijze weer ontleedt en uitbreidt; deconstruct to construct. Zo zoekt Otis naar de verhalen in verhalen en belicht hij het absurde.
